Vjershë për nxënësit e klasës së pestë: 

O malet' e Shqipërisë, që mbani kryet përpjetë,
Tëmerr e frikë përhapni, përpini qiejt e retë!
Të patundurë përjetë jini, pa, kur oshëtini,
Udhëtarit në zemër frikë të madhe i vini;
Keni shkëmbënj, gërxhe, lisa, lumënj dhe dëborë ndë gji,
Përsiprë lulez' e gjethe dhe brënda ergjënt e flori,
E ju fusha bukuroshe edhe të majm'e pëllore,
Ju sheshet e lulëzuar, ju bregore gjelbërore,
Q'u fali Zoti të mira, u mba me shumë pekule,
U dha bar e gjeth e veri, zoq e flutura e lule,
Zemërn' e varfërë time aty ndër ju e kam mbluar,
Tek buron nga gjithi juaj uj'i ftoht' e i kulluar;
Jam lark jush i dëshëruar edhe s'e duronj dot mallë,
Po s'e di si dua unë do t'u shoh një herë vallë?

- Naim Frashëri

Është një prej llojeve të tropeve që përbëhet nga ndonjë përshkrim apo tregim i cili nuk duhet marrë në kuptimin e drejtë që kanë fjalët; ndër to fshihet një mendim tjetër.

Është vjershë e shkruar në atë mënyrë që gërmat fillestare të vargjeve formojnë emrin a mbiemrin e ndonjë personi, ose një fjalë të tërë.

Aforizmi është një mendim i plotë, i shprehur shkurtë, qartë e bukur. Aforizëm janë fjalët e urta popullore, proverbat. P.sh. "Gur - gur bëhet murë".